عصرایران- بی انگیزگی معمولا به ویژگی های شخصیتی یا شرایط روحی نسبت داده می شود، اما پژوهش های علوم اعصاب نشان می دهند مغز نیز می تواند در این موضوع نقش داشته باشد. البته این به معنای آن نیست که انگیزه یا بی انگیزگی افراد تنها به ساختار مغز وابسته است.
در یکی از پژوهش های دانشگاه کمبریج، 43 داوطلب سالم در آزمایشی شرکت کردند که طی آن باید میان انجام فعالیت های مختلف با میزان تلاش و پاداش متفاوت انتخاب می کردند. هم زمان، فعالیت مغزی آن ها با استفاده از تصویربرداری MRI مورد بررسی قرار گرفت.
نتایج نشان داد افرادی که انگیزه کمتری برای انجام فعالیت های دشوار داشتند، معمولا گزینه هایی را انتخاب می کردند که به تلاش کمتری نیاز داشت. همچنین در این افراد، نواحی مغزی مرتبط با برنامه ریزی و آغاز حرکت، از جمله کورتکس پیش حرکتی، فعالیت بیشتری نسبت به افراد باانگیزه نشان داد.
این یافته در ابتدا برای پژوهشگران غیرمنتظره بود، زیرا انتظار داشتند مغز افراد کم انگیزه فعالیت کمتری داشته باشد. با این حال، آن ها احتمال دادند افزایش فعالیت این ناحیه می تواند نشان دهنده آن باشد که مغز برخی افراد برای تصمیم گیری و آغاز یک فعالیت، انرژی بیشتری مصرف می کند.
مغز انسان با وجود آنکه تنها بخش کوچکی از وزن بدن را تشکیل می دهد، حدود 20 درصد انرژی روزانه را مصرف می کند. اگر برنامه ریزی و تصمیم گیری برای شروع یک فعالیت به انرژی بیشتری نیاز داشته باشد، طبیعی است که انجام کارهای دشوار برای برخی افراد سخت تر به نظر برسد.
البته پژوهشگران تاکید می کنند این نتایج تنها بخشی از سازوکار انگیزه را توضیح می دهد. عواملی مانند سلامت روان، خواب، استرس، شرایط محیطی، تجربه های فردی و سبک زندگی نیز نقش مهمی در میزان انگیزه افراد دارند و نمی توان بی انگیزگی را فقط به تفاوت های زیستی مغز نسبت داد.
این پژوهش مسیر تازه ای را برای شناخت بهتر سازوکارهای مغزی انگیزه باز کرده است، اما برای درک کامل این پدیده همچنان به مطالعات گسترده تر و بلندمدت نیاز است.