توسعهی جنگندهی بسیار سنگین و فوق دوربرد نسل ششم نیروی هوایی ارتش چین به نقطهی تازهای رسیده و طبق گزارشها، چهارمین نمونهی آزمایشی این هواپیما نخستین پرواز خود را انجام داده است.
به گزارش زومیت، ورود چهار نمونه (هرکدام با اصلاحات تدریجی) به مرحلهی آزمونهای پروازی، از شتاب بالای پیشرفت برنامه حکایت دارد؛ موضوعی که تحلیلگران آن را نشانهای از اولویت بالا و تأمین مالی گستردهی پروژه میدانند. این پرواز حدود یک ماه پس از معرفی سومین نمونهی آزمایشی انجام شده است.

برنامههای جنگندهسازی چین سابقهای طولانی در ثبت جهشهای بزرگ و گذار سریع از آزمایش پروازی به تولید انبوه و ورود به خدمت عملیاتی دارند. نمونهی بارزش J-20، جنگندهی نسل پنجم، تنها ۶ سال پس از نخستین پروازش در سال ۲۰۱۱ وارد خدمت شد.
با توجه به تنشهای ژئوپلیتیکی کنونی و جایگاه قدرتمندتر بخش دفاعی و صنعتی چین نسبتبه ۱۵ سال پیش، این احتمال مطرح شده که جنگندهی نسل ششم فوق دوربرد حتی سریعتر از J-20 به خدمت برسد؛ شاید در بازهی ۲۰۳۰ تا ۲۰۳۱.

در حالی که چین پیش از جی-۲۰ تجربهی توسعهی جنگندههای «نسل ۴ پلاس» را نداشت و این پروژه جهشی بزرگ بهشمار میرفت، خود جی-۲۰ اکنون با ادغام مجموعهای از فناوریهای نو به سطحی نزدیک به «نسل ۵ پلاس» ارتقا مییابد. همین موضوع میتواند گذار به تولید و بهرهبرداری از جنگندهی نسل ششم را هموارتر کند.
توسعهی هر دو جنگنده، یعنی جی-۲۰ و جانشین نسل ششمیاش، بر عهدهی شرکت هواپیماسازی چنگدو است. جنگندهی نسل ششم چنگدو بهعنوان نخستین نمونهی جهان با پیکربندی سهموتوره شناخته میشود و گفته میشود از نظر برد پروازی، اندازه و توان راداری و ظرفیت حمل تسلیحات «بیرقیب» خواهد بود.
پیشبینی میشود برد رزمی این هواپیما از ۴ هزار کیلومتر فراتر رود؛ بردی که آن را در جایگاهی کاملاً متفاوت قرار میدهد. ترکیب پنهانکاری پیشرفته، راداری بسیار بزرگ و ظرفیت بالای حمل تسلیحات، امکان عملیات مستقل و ایجاد تهدید جدی برای هواگردهای غربی در غرب و میانهی اقیانوس آرام را فراهم میکند.
برد رزمی حدود ۲ هزار کیلومتری جی-۲۰ بیش از دو برابر جنگندههای نسل پنجم آمریکایی F-22 و F-35 محسوب میشود؛ اما ظاهرا پرندهی نسل ششم چینی به بیش از دو برابر این عدد دست خواهد یافت.
انتظار میرود این جنگنده بیش از نیم دهه زودتر از رقیب آمریکایی خود، یعنی جنگندهی نسل ششم F-47 آمریکا، وارد خدمت شود؛ هواگردی که نخستین پروازش برای ۲۰۲۸ برنامهریزی شده و ورود عملیاتیاش به نیمهی دوم دههی ۲۰۳۰ موکول خواهد بود.
هیچ کشور سومی دستکم تا دههی ۲۰۴۰ جنگندهای با توان مشابه در اختیار نخواهد داشت. روسیه تنها کشوری محسوب میشود که جنگندههای نسل پنجم بومی را عملیاتی کرده، اما در تعداد محدود و با توان کمتر نسبتبه نمونههای چینی و آمریکایی. کرهی جنوبی نیز با پروژهی محافظهکارانهتر KF-21 که «نسل ۵» توصیف میشود، عقبتر قرار دارد.