دو دقیقه سینمای ناب از بهرام بیضایی (تماشا کنید)

خلاصهٔ داستان فیلم:

گلرخ کمالی بعد از سال‌ها به ایران برمی‌گردد تا بدهی‌ها و پرونده‌های مالیِ همسرش، ناصر معاصر، را که ظاهراً کلاه‌بردار بوده، جمع‌وجور کند. او در این مسیر وارد شبکه‌ای از مردان طلبکار، قراردادهای مشکوک، دروغ‌های به‌هم‌پیوسته و مناسبات فاسد اقتصادی می‌شود؛ جایی که حقیقت مدام تغییر می‌کند و قربانی اصلی، خود گلرخ است.

چرا این سکانس مهم است؟

بیضایی به‌جای دیالوگ‌های افشاگرانه با استفاده از فضای مه‌آلود، آدم‌های ماسک‌دار، صدای ماشین‌آلات و ... تمثیلی از فساد، پنهان‌کاری و بی‌هویتی را به نمایش می‌گذارد. تماشاگر «حس می‌کند» چه خبر است، بدون اینکه چیزی مستقیماً گفته شود.

آدمها ماسک دارند، چهره‌ها محو است، هویت‌ها یکی می‌شود و مسئولیت فردی وجود ندارد. در همین صحنه گلرخ با بازی مژده شمسایی دنبال شخصی به اسم سنگستانی می‌گردد و سراغ او را می‌گیرد، یک نفر به او می‌گوید: «ما همه سنگستانی هستیم».

اما در نقطه مقابل آنها، گلرخ زنی بدون ماسک است، تنها، آسیب‌پذیر و قابل شناسایی.

این سکانس یکی از خالص‌ترین نمونه‌های سینمای استعاری بیضایی در تاریخ سینمای ایران است که با تصویر، فضا و تمثیل، نظامی از دروغ و فساد را نشان می‌دهد؛ بدون توضیح یا شعار، فقط با سینما.

ویدئوهای بیشتر از «سکانس‌های برتر سینمای ایران و جهان» را اینجا ببینید

5 از افاضات خرازی: ۵۰ هزار حزب اللهی بریزند خیابان‌ها و بی حجاب‌ها را بکشند و نیرو‌های دولتی را ناکار کنند!