با سعدی در گلستان؛ باب اول حکایت سیزدهم؛ مجال سخن تا نبینی ز پیش/ به بیهوده گفتن مبر قدر خویش (+صدا)

عصر ایران؛ گلستان‌خوانی/ حکایت سیزدهم: یکی از ملوک را شنیدم که شبی در عشرت، روز کرده بود و در پایان مستی همی‌گفت:

حکایت را با خوانش مهرداد خدیر بشنوید

درویشی به سرما برون خفته بود و گفت:

ملک را خوش آمد. صرّه ای هزار دینار از روزن برون داشت که دامن بدار ای درویش! گفت: دامن از کجا آرم که جامه ندارم! ملک را بر حال ضعیف او رقّت زیادت شد و خلعتی بر آن مزید کرد و پیشش فرستاد.

درویش مر آن نقد و جنس را به اندک زمان بخورد و پریشان کرد و باز آمد.

در حالتی که ملک را پروای او نبود حال بگفتند. به هم بر آمد و روی از او در هم کشید و از اینجا گفته‌اند: اصحاب فطنت و خبرت که از حِدّت و سَورت پادشاهان بر حذر باید بودن که غالب همت ایشان به معظمات امور مملکت متعلق باشد و تحمل ازدحام عوام نکند.

گفت این گدای شوخ مبذّر را که چندان نعمت به چندین مدّت برانداخت، برانید که خزانه بیت المال لقمه مساکین است نه طعمه اخوان الشیاطین.

یکی از وزرای ناصح گفت: ای خداوند! مصلحت آن بینم که چنین کسان را وجه کفاف به تفاریق مجری دارند تا در نفقه اسراف نکنند امّا آنچه فرمودی از زجر و منع مناسب حال ارباب همت نیست، یکی را به لطف امیدوار گردانیدن و باز به نومیدی خسته کردن.