اسم این روش «لیشمانیازاسیون» بود؛ یعنی وارد کردن انگل زندهی Leishmania major به پوست، با این امید که بدن پس از تجربهی یک عفونت کنترلشده، در برابر ابتلای طبیعی مقاومت بیشتری پیدا کند.
در دوران جنگ، این روش در مقیاسی گسترده برای نیروهای نظامی ایران اجرا شد. بر اساس یک مقالهی منتشرشده در مجله سازمان جهانی بهداشت، حدود یکمیلیون و هشتصد هزار نفر از نیروهای نظامی و سربازان و ششهزار پناهنده با این روش تلقیح شدند.
البته این روش بدون هزینه نبود؛ چون برای ایجاد ایمنی، بدن باید واقعاً با انگل درگیر میشد و ممکن بود زخمی طولانیمدت روی پوست باقی بماند.
تصور کن برای محافظت از خودت در برابر یک بیماری، باید اول عمداً به همان بیماری مبتلا میشدی!
این یکی از عجیبترین فصلهای تاریخ پزشکی ایران است.