روزنامه جمهوری اسلامی خواهان توجه دستگاه دیپلماسی به "عقبه مردمی ایران در افغانستان" شد.
به گزارش عصر ایران، روزنامه جمهوری اسلامی در سرمقاله امروز نوشت: ایران اکنون یکی از حساسترین مقاطع تاریخ سیاسی خود را پشت سر میگذارد. در این مقطع مهم ما باید با استفاده از ظرفیت قابل توجه دفاعی کشور، بیشترین استفاده را از دیپلماسی به عمل بیاوریم. با دیپلماسی قوی میتوان مانع جنگ شد و میتوان سیاست منطقهای را به نفع ملتها تنظیم کرد.
قطعاً از جنگافروزی به عنوان عامل شر مطلق باید پرهیز کنیم و با تمام کشورهای همسایه و منطقه باید روابط مسالمتآمیز داشته باشیم ولی این سیاست وقتی جواب خواهد داد که با استفاده از دیپلماسی هوشمندانه با همسایگان وارد تعامل شویم.
وقتی متولیان دیپلماسی ما میبینند حکومت خودخوانده طالبان که حتی رسمیت قانونی و مردمی ندارد تمام مظاهر عقبه مردمی ایران در افغانستان را یکی بعد از دیگری میسوزاند باید به این واقعیت تلخ پی ببرند که همسایه شرقی نقشه راه خطرناکی برای آینده روابطش با ما دارد.
درست در همین نقطه است که دیپلماسی باید مانع سوختن عقبه مردمی ایران در افغانستان شود و اگر چنین نکند به این معناست که متولیان دیپلماسی ما به خواب سنگینی فرو رفتهاند و باید بیدارشان کرد.
این بیداری را برای تعامل با سایر کشورهای منطقه هم لازم داریم، مبحث مهمی که پرداختن به آن در مقطع کنونی ضروری است و به خواست خدا به آن خواهیم پرداخت.
متن کامل یادداشت را می توانید در ادامه بخوانید.
روزنامه جمهوری اسلامی
سرمقاله
در سپهر سیاست بینالملل، حداقل دو موضوع مهم و مورد نظر سیاستگزاران آمریکائی بطور کامل تغییر کرده است. یکی از این دو که مهمتر هم هست، نظم جهانی مورد نظر آمریکاست و دیگری ترتیبات مورد نظر آمریکا برای خاورمیانه که سالها با عنوان خاورمیانه جدید از آن یاد میشد و اکنون تقریباً خبری از آن نیست.
این تغییر اساسی قبل از به قدرت رسیدن دونالد ترامپ در آمریکا و شعارهای زیادهخواهانه او مانند قصد تصرف کانادا، گرفتن گرینلند از دانمارک، تغییر نام دریاچهها در کانادا و مکزیک، هوس بازی کردن با نام تنگه هرمز و گذاشتن نام ترامپ روی آن و ایجاد منطقه گردشگری پیشرفته در غزه خالی از سکنه به نام و با مالکیت ترامپ شروع شده بود ولی با این بازیهای بچگانه ترامپ سرعت بیشتری گرفت. رویای خاورمیانه جدید هم که قرار بود با طرح آمریکا، پول نفت شیخنشینهای حوزه خلیج فارس و گسترش پیمان ابراهیم به وقوع بپیوندد، با جنگافروزیهای نتانیاهو و حمایت دیوانهوار «جو بایدن» و «دونالد ترامپ» دو رئیسجمهور دموکرات و جمهوریخواه آمریکا به تاریخ پیوست و اکنون غیر از یک اسکلت بیجان چیزی از آن باقی نمانده است.
نباید تصور شود با شکست خوردن این دو طرح آمریکائی اکنون سیاست بینالملل به سوی صلاح و سداد به پیش میرود و جهان در مسیر قابل قبولی در حرکت است. متأسفانه قدرتهای دست اول و دست دوم جهانی با سیاستهای افراطی متکی بر افکار سلطهطلبانه که عنوان آن در ادبیات سیاسی بینالملل «امپریالیسم» است در حال پیشروی هستند بطوری که دولتهای حاکم بر این کشورها به هیچ چیز غیر از منافع خود فکر نمیکنند و تفکر تند ناسیونالیستی درحال بازگشت به اطاقهای فکر و میزهای تصمیمسازی و تصمیمگیری این کشورهاست.
چنین وضعیتی دیپلماسی را به اهرم بسیار مهم پیشران اهداف کشورها و ملتها تبدیل میکند بطوری که هر کشوری بتواند از قدرت دیپلماسی خود حداکثر بهرهبرداری را به عمل آورد، امکان حفاظت از منافع ملی خود را خواهد داشت و ضعف دیپلماسی کشورها به معنای سقوط آنها و بر باد رفتن منافع ملی خواهد بود. تردید نباید کرد که بدون قدرت دیپلماسی هیچ کشوری حتی اگر از بالاترین قدرت نظامی و دفاعی برخوردار باشد موفق به حفاظت از منافع ملی خود نخواهد شد.
ایران اکنون یکی از حساسترین مقاطع تاریخ سیاسی خود را پشت سر میگذارد. در این مقطع مهم ما باید با استفاده از ظرفیت قابل توجه دفاعی کشور، بیشترین استفاده را از دیپلماسی به عمل بیاوریم. با دیپلماسی قوی میتوان مانع جنگ شد و میتوان سیاست منطقهای را به نفع ملتها تنظیم کرد. قطعاً از جنگافروزی به عنوان عامل شر مطلق باید پرهیز کنیم و با تمام کشورهای همسایه و منطقه باید روابط مسالمتآمیز داشته باشیم ولی این سیاست وقتی جواب خواهد داد که با استفاده از دیپلماسی هوشمندانه با همسایگان وارد تعامل شویم.
وقتی متولیان دیپلماسی ما میبینند حکومت خودخوانده طالبان که حتی رسمیت قانونی و مردمی ندارد تمام مظاهر عقبه مردمی ایران در افغانستان را یکی بعد از دیگری میسوزاند باید به این واقعیت تلخ پی ببرند که همسایه شرقی نقشه راه خطرناکی برای آینده روابطش با ما دارد.
درست در همین نقطه است که دیپلماسی باید مانع سوختن عقبه مردمی ایران در افغانستان شود و اگر چنین نکند به این معناست که متولیان دیپلماسی ما به خواب سنگینی فرو رفتهاند و باید بیدارشان کرد. این بیداری را برای تعامل با سایر کشورهای منطقه هم لازم داریم، مبحث مهمی که پرداختن به آن در مقطع کنونی ضروری است و به خواست خدا به آن خواهیم پرداخت.