.png "عصر ایران")
۳۰ بهمن ۱۴۰۴
به روز شده در: ۳۰ بهمن ۱۴۰۴ - ۱۱:۴۶
حرکت خشن ژسوس پس از سوت پایان بازی با ولورهمپتون 
درس هجدهم
انتقاد روزنامه اطلاعات از رحیم پور ازغدی: قلم شرم دارد حرف های او را در باره بانوان بازگو کند
امروز گویا با تصور این که آبها از آسیاب فرونشسته، دوباره فرد دیگری در آن سمَت و جایگاه بر آن شده تا آزمون پرحادثهی آن زمان را در معرض آزمایشی دوباره بکشد و لابد بعد از حوادثی دیگر (که خدایا مباد!)، بی سر و صدا ترک صندلی کند و ادامه را به دیگری بسپارد.
محمدعلی فیاضبخش
روزنامه اطلاعات
اخیراً از افاضات یکی از برنشستگان بر کرسی شورای عالی انقلاب فرهنگی شنیدم که در شِکوه از عدم ابلاغ لایحهای، بر سبیل عادتِ پرگویی، واژگانی را ادیبانه و با قافیههایی مؤدبانه(!) در حق برخی بانوان به کار برده، که قلم از بازگویی آن شرم میکند.
رحیم پور ازغدی گفته است [در خیابانها هم داف میبینیم هم ناف] . سوال این است: چرا دلسوزی و شفقت به حال این کشور باید در انحصار گروهی خاص باشد؟ آن هم بیشتر در مقام شعار!
چرا دغدغهمندی برای ثبات و صلاح ملک و ملت و کشوردوستی، از سوی کسانی غیر از تریبونداران رسمی، نباید جدی انگاشته شود؟ آیا در «دلسوزی» نیز باید شهروندیِ درجه یک و دو لحاظ شود؟
مثلا اگر شهروند درجه دو(!) از سر دلسوزی و تپش قلبش برای کشورش بگوید: آزمودهی ناکارآمد را برای چندمین بار به بوتهی آزمایش نکشید و سیاستی دیگر را ارج و احترام نهید، باید با همان کلیشههای همیشگی حاوی برچسب و پرخاش و اشتلم مواجه گردد؟
چه زمانی شهروند مساویالحق این مرز و بوم را اجازت خواهد بود، تا یافتههای ناشی از شفقت و دلسوزی و مهرورزیاش به حال کشور را به گوش طبلزنانِ تکصدای نهچندان ناخوشآواز برساند؟ و اگر رساند، کی باید امید بست که بدان گوشی سپرده شود و وقعی نهاده شود؟
آری! این مقدمهی نسبتا طولانی را بدان آوردم که به یادها آورم، ماجراهای ناخوشایند شهریور ۱۴۰۱ را و تبعات ششماههاش را؛ آن زمان که جوانی در سمَت دبیر نهادی موسوم به ستاد امر به معروف و نهی از منکر، جرقهی شعلهای خانمانسوز را کلید زد و شد آنچه شد.
امروز هم گویا با تصور این که آبها از آسیاب فرونشسته، دوباره فرد دیگری در آن سمَت و جایگاه بر آن شده تا آزمون پرحادثهی آن زمان را در معرض آزمایشی دوباره بکشد و لابد بعد از حوادثی دیگر (که خدایا مباد!)، بی سر و صدا ترک صندلی کند و ادامه را به دیگری بسپارد.
اخیراً از افاضات یکی از برنشستگان بر کرسی شورای عالی انقلاب فرهنگی شنیدم که در شِکوه از عدم ابلاغ لایحهای، بر سبیل عادتِ پرگویی، واژگانی را ادیبانه و با قافیههایی مؤدبانه(!) در حق برخی بانوان به کار برده، که قلم از بازگویی آن شرم میکند. گویا جوّزدگیِ نشستن بر پارهای نشیمنها، فرد را مجاز میدارد، تا هرآنچه بر زبانش میآید بگوید؛ مرحبا !
عجالتاً از ما گفتن و البته بر اساس تجربهها، نشنیدن همان و دوباره بر همان طبلها کوبیدن همان.
دیگر چه میمانَد برای گفتن!؟ شما بگویید!
لینک کوتاه: کپی لینک
جزئیات طرح ملی اعتبار فراگیر ایرانیان؛ چه کسانی مشمول وام 30 میلیونی میشوند؟ CNN: ارتش آمریکا به ترامپ خبر داده که آخر همین هفته آماده حمله به ایران است، اما رئیس جمهور هنوز تصمیم نهایی نگرفته گرانی شدید در بازار رمضان؛ تورم سفرههای روزهداران رکورد زد پایان موفقیتآمیز رزمایش سپاه در تنگه هرمز/ هشدار دریایی به واشنگتن الجزیره: تهدید دوباره آمریکا به اقدام نظامی علیه ایران/ رزمایش تهران و مسکو در دریای عمان بازار موبایل در مسیر نزولی؛ واردات ۱۵ درصد کمتر شد نفت در دست غیرنفتیها؛ واگذاری محمولههای نفتی به واردکنندگان کالاهای اساسی رئیسجمهور سابق کرهجنوبی به حبس ابد محکوم شد حرف حسابی که «حمید رسایی» زد و یک پیشنهاد خیرخواهانه به او المانیتور: بعید است ترامپ با توافقی موافقت کند که یادآور برجام باشد آلمان اف-۳۵های بیشتری از آمریکا میخرد واردات گاز از روسیه برای تقویت صنایع است، نه خامسوزی خانگی پزشکیان: مسوولان، اگر منتظر باشید پول بیاید و کار کنید دیگر مدیریت چه معنایی دارد؟ / پول کشور روی هواست / 5 هزار پروژه نیمهکاره داریم تناقض در بازار برنج؛ تسهیل واردات بدون تأمین نقدینگی رونمایی کرهشمالی از موشکاندازی با قابلیت حمل کلاهک هستهای
نظرسنجی
به نظر شما هدف آمریکا از مذاکرات اخیر با ایران چیست؟