تاریخ:
آتشسوزیهای جنگلی بیسابقه در بلژیک 
درس هفتاد و نه
نگاه مخاطبان/ از گور برگشته در جستوجوی مأموریت غیرممکن!/ یادداشتی از یک تجربهی واقعی
دو سال و نیم است که به هر لحظه زندگی به چشم ماموریتی مهم نگاه میکنم؛ ماموریتی که دلیل از گور برگشتن من است! گاهی فکر میکنم در حق ما انسانها بیرحمی شده. اینکه ما را برای انجام مأموریتی به دنیا فرستادهاند اما نمیدانیم که ماموریتمان چیست!
مخاطبان عصر ایران؛ پریسا الیاسی(فیلمنامهنویس)
عصر یک روز دلانگیز بهاری، من تا دمِ مرگ رفتم و برگشتم! آتشنشانها بعد از ساعتی کلنجار رفتن، توانستند من را از لابهلای آهنپارههایی که تا چند دقیقه قبل ماشینم بود، سالم بیرون بیاورند. اینها را برای من تعریف کردهاند وگرنه من هیچچیزی از تصادف به یادم نمیآید.
میگویند طبیعی است؛ بهخاطر شوک ناشی از حادثه است. نمیدانم! من فقط یادم میآید که از محل کارم بیرون آمدم و ظهر روز بعد با بدندرد و کبودیهای زیاد، روی تختم از خواب بیدار شدم. من مطلقا از آن چند ساعت، هیچ تصویر و خاطرهای در ذهن ندارم. انگار که وسط یک فیلم سینمایی را قطع کردهاند و جای آن تصویری سفید، بدون صدا گذاشتهاند. حتی تصویر سفید هم نه! سفید را ذهن میفهمد و تجسم میکند. یک هیچِ مطلق! هیچ قابل توصیف است؟ بعید میدانم! یا حداقل من نمیتوانم!
اولین باری که بعد از تصادف، ماشینم یا بهتر بگویم آهنپارههایی که از ماشین باقی مانده بود را در پارکینگ ماشینهای اسقاطی دیدم، زانوهایم لرزید. چطور از آن تصادف وحشتناک جان سالم به در برده بودم؟ نمیفهمیدم! هنوز هم نمیفهمم!
گفتند خدا به جوانیات رحم کرد! به پدر و مادرت! به آرزوهای نرسیده به آنها! گفتند دعای خیر کسی پشت سرت بوده! گفتند حالا باید قدرِ زندگی را بیشتر بدانی!
همه را میفهمیدم و نمیفهمیدم. آمار وحشتناک مرگ در تصادفات را ببینید. مگر آنها جوان نبودند؟ مگر پدر و مادر نداشتند؟ یعنی هیچ دعای خیری پشت سرشان نبوده؟ پس چرا آنها مُردند و من نه!
در بین هیاهو و همهمه و زمزمههایی که راجع به تصادفم میشنیدم، دوستی چیزی به من گفت که من هنوز، بعد از دو سال و نیم، روزی نیست که به آن فکر نکنم!
گفت: "دنیا آنقدر جای قشنگی نیست که برگشت به آن پاداش باشد! گفت تو ماموریت ناتمامی داری که باید انجامش بدهی! تا آن را انجام ندهی، رفتنت غیرممکن است!
دو سال و نیم است که به هر لحظه زندگی به چشم ماموریتی مهم نگاه میکنم؛ ماموریتی که دلیل از گور برگشتن من است! گاهی فکر میکنم در حق ما انسانها بیرحمی شده. اینکه ما را برای انجام مأموریتی به دنیا فرستادهاند اما نمیدانیم که ماموریتمان چیست!
اگر خاطرمان میماند که چه ماموریتی به ما محول شده، آنوقت شاید، کشیدن این بار امانت برایمان راحتتر بود!
این عکس، مربوط به همان تصادف است؛ اتوبان تهران-کرج، خرداد۱۳۹۸. راننده ماشینی که از پشت با ۱۰۰کیلومتر سرعت، به خودروی من زد، سربازی بود بدون گواهینامه و در مرخصی که او هم شکر خدا، زنده ماند؛ شاید او هم برای بهسرانجامرساندنِ ماموریتش در زندگی!
لینک کوتاه: کپی لینک
هشدار پالایشگاهها درباره بنزین؛ کسری روزانه ۸ میلیون لیتر شد پزشکیان: هرکس میتواند مسئولیتی بر عهده بگیرد که به نتیجه برسد، بسمالله افزایش شهدای لبنان به ۴ هزار و ۳۴۶ نفر جنگندههای اسپانیایی یک پهپاد را در حریم هوایی رومانی سرنگون کردند هشدار نارنجی هواشناسی بوشهر؛ دمای هوا به ۵۰ درجه میرسد حمله به کارکنان بیمارستان شهید مدنی کرج؛ یک پرستار با چاقو مجروح شد انصارالله: پاسخ یمن به تحرکات نظامی عربستان قاطع و بازدارنده خواهد بود تولد پنجقلوی پسر در تبریز داشتن گواهینامه موتورسیکلت حق زنان است نباید در برابر صدور آن مقاومت کرد پورشه برای فرار از جریمه ۱.۵ میلیارد یورویی سراغ خودروساز چینی رفت اعلام آمار فروش هفتگی سالنهای تئاتر منتفی شد؟ جو کنت: ترامپ پیش از وقوع فاجعه از جنگ کنار بکشد امضای حامد عنقا؛ فرمول موفقی که شاید به نقطه اشباع رسیده باشد آغاز پخش «هزار داستان» با اجرای حسین پاکدل افزایش فوتیهای زلزله اندونزی با حدود ۵۰۰۰ آواره