مبینا/ غیررسمی سردبیر

... بهم گفت: آقا برای چی دارین این همه خودتون رو اذیت می کنین؟ واسه کی؟ برای این مردم که تو خودشون هستن و خیلی هاشون هم به فکر سرکیسه کردن همدیگن؟ آخه عزیزم! فردا که در سایتت رو تخته کنن و خودتو ببرن جایی که عرب نی انداخت، کسی تره هم واست خرد نمی کنه.

دنده را عوض کرد و پیچید توی فرعی و ادامه داد: اینقدر سنگ این مردم رو به سینه نزن، فردا که تعطیلت کردن، فردا که بردنت و از نون خوردن انداختنت، فوق فوقش دوستات چهار تا تیتر برات می زنن که فلان سایت رو هم بستن و فلانی رو محاکمه کردن و فوق فوقش مردم هم یه نچ نچی می کنن و تموم.

نگاهم کرد و پرسید: مگه برای قبلی ها بیشتر از این کسی تره خرد کرد؟ و ادامه داد: نه داداش من! این مملکت با نوشتن و خبر و مبر و این جور چیزا درست نمی شه، دوستت دارم اینو بهت می گم، برو به فکر نون باش، به فکر زن و بچت باش که باس براشون نون شب ببری، به فکر آیندت باش، خودتو نسوزون. ناراحت نشی ها، یه لقمه چپت می کنن و یه لیوان هم آب روش. از من و شما گنده ترشم فوت کردن. اینی که میگن مافیا، راسته به خدا! الکی که نیست.

پشت چراغ قرمز ایستاد و در حالی که چشمش رو دوخته بود به ثانیه شمار معکوس چهارراه گفت: اگر قبلی ها تونستن کاری بکنن، تو هم می تونی ولی خودت هم بهتر می دونی که نتونستن، تونستن؟
و جواب داد: نتونستن دیگه، والا وضع ما که این نبود.

چراغ که سبز شد، راه افتاد و گفت: ساکتی! دوکلوم هم تو حرف بزن محمدی جان!

گفتم: دیگه داریم می رسیم، فکر می کنم فقط همون دو کلمه رو بتونم بگم.
گفت: مخلصتیم، بگو!

گفتم: اگه قبلی ها نمی نوشتن، اگه داد نمی زدن، اگه به قول شما خبر و مبر نمی دادن، اگه سرشون رو مینداختن پایین و خودشون رو به کوری و لالی می زدن، وضعمون، از اینی هم که هست، خیلی بدتر بود. منم می دونم و همه دوستام هم می دونن که با پای خودمون رفتیم تو میدون مین، اما هیچ کدوممون نمی خوایم فردا روز، بچه هامون بگن اگه پدرامون اینقدر عافیت اندیش و بی خیال نبودن، وضعمون بهتر می شد.

سکوت کردم و سکوت کرد و ادامه دادم: من یه دختر 5/5 ساله دارم، اسمش "مبینا"س. با این جناح و اون جناح و این رژیم و اون رژیم هم کاری ندارم. من به آینده "مبینا" و مبیناها فکر می کنم که وارث مملکتی می شن که ما داریم براشون درست می کنیم. دوس دارم، اونا بهتر از ما و آزادتر از ما زندگی کنن.

سکوت کردم و سکوت کرد و پیچید داخل کوچه و دم در ترمز کرد.
هر چی اصرار می کردم کرایه شو نمی گرفت، پول رو گذاشتم رو داشبورد و ازش خداحافظی کردم.

چند لحظه ایستاد، بوقی زد و به آرامی حرکت کرد و در انتهای کوچه پیچید به اصلی.

«دختران قاجاری در کلاس درس»؛ 130 سال قبل (عکس)

بیشتر بخوانید:

دستبند/ غیررسمی سردبیر

عملیات 6 ساعته کی شروع می شود؟! / غیر رسمی سردبیر

از حکایت "رزمندگان" در خانه روستایی آذربایجان غربی تا ماجرای "مدعیان" در شیراز / غیر رسمی سردبیر

تماشاخانه

تهران زیر بمباران ، مزایده مشکوک در مازندران ؛ شائبه سوءاستفاده از شرایط جنگی در واگذاری ۱۵ ساله باغ میراث جهانی عباس‌آباد

محمدحسین خوش‌وقت: رهبر پیشین با مذاکره و حتی رابطه با آمریکا مخالف نبود / برخی مسئولان امنیتی به دستور رهبر پیشین از همه مناصب عزل شدند

فیلم های دیگر