تحریمی ها مردم ایران را قربانی می کنند

محمد علی ابطحی، رییس دفتر رییس جمهور اصلاحات نوشت:

باز نزدیک انتخابات شد و دیالوگ های همیشه. دنبال اثبات اینکه چرا باید رای داد. حرفها و پاسخ ها تکراری است. این بار به جای تشریح اینکه چرا باید رای داد، می پرسم آنها که رای نمی دهند و یا دیگران را تشویق به عدم رای دادن می نمایند، چه خدمتی به مردم در داخل ایران می کنند؟. آنهایی که در خارج کشور زندگی می کنند و یا قصد رفتن دارند،وزندگی مردم ایران برای آنان بی اهمیت است را می شود درک کرد. اما تشویق به عدم مشارکت در انتخابات برای مردمی که در ایران هستند و قصد زندگی در همین کشور را دارند، چه کمکی به مردم می کند؟ جمعی از آنها میگویند که اصلا رای گیری در انتخاباتی که کاندیداها برگزیده شده اند و اختیاری از خود ندارند، فایده ای ندارد. رییس جمهور آبدارچی است. باشد. بقول خارجی ها، اوکی. جوابم را تکرار میکنم: وقتی رای ندهند، در همین صورت هم مردم چه سودی از رای ندادن می برند؟ میگویند رای دادن کمک به مشروعیت نظام است.ما این نظام را از بیخ و بن قیول نداریم. باز هم اوکی.این همه در همه انتخابات ها عده ای تحریم کردند.

تحریم کنندگان از طیف های مختلف هم بودند. غیر از تحریم کنندگان همیشگی مثل سلطنت خواهان و یا سازمانهای محاربی مثل مجاهدین خلق، در بعضی موارد برنده جایزه صلح نوبل و یا در یک مورد بخشی از اصلاح طلبان هم تحریم کردند. اما هر دفعه انتخابات برگزار شد. و برگزیدگان انتخابات بر سرنوشت کشور مسلط شدند و مردم داخل کشورآسیب های رای ندادن تحریمی ها را چشیدند.اصلا مشروعیت نظام را قبول ندارید. باز هم اوکی.برای از بین بردن نظام، راه های شناخته شده ای وجود دارد. جنگ مسلحانه. شورش های وسیع خیابانی، کودتا. کمک گرفتن از نیروهای مسلح خارجی.هر کدام از این راهها را می توانید انجام دهید تا نظام را ساقط کنید.  همه به نظام هم حق می دهند در آن صورت برای حفظ نظام از ازههای مختلف با این براندازیها مقابله کند. حتی در این صورت هم سوالم را تکرار میکنم رای ندادن وسپردن سرنوشت مردم در داخل به دست کسانی که بدترند، چه سودی برای مردم خواهد داشت.  میگویند نظامی که در انتخابات رای دهنده اندک داشته باشد، نشانه ضعف و عدم مشروعیت آن است. این در سالهای اولیه شاید برای عده ای قابل قبول بود.

 ۳۸ سال است که در این کشور رای گیری می شود. همیشه به اندازه ای که مشکل عدم مشروعیت برای نظام نیاورد، رای دهنده وجود داشته است. تشویق به تحریم عدم مشروعیت موثر درست نکرده است. مردم مگر چقدر می خواهند زندگی کنند که دهه ها سرنوشتشان منتظر عدم مشروعیتی باشد که تازه پشت سر آن عدم مشروعیت و حتی بعد سقوط نظام هم آینده بهتری تضمین نشده است و هر جا در این دهه های اخیرتغییر رژیمی اتفاق افتاده، مردم آن کشورها آسیب بیشتر دیده اند. اصلا حتی اگر سازماندهی شود که تعداد قابل توجهی در انتخابات شرکت نکنند. همه دنیا دست به دهان شود که چقدر کم در این انتخابات شرکت کردند. واقع بین باشیم. چه اتفاقی می افتد؟ حکومت  طبعا برای نگهداری از نظامش سخت گیری بیشتری می کند. هیچ کس هم در دنیا به خاطر نداشتن پشتوانه رای ککش نمی گزد. حکومت های اطرافمان گواه هستند. همزمان بابیانیه سازمان ملل در مورد محکومیت عربستان سعودی در مورد گرسنگی فراگیر یمن وزیر دفاع امریکا برای تشویق عربستان به عنوان متحد خود به آنجا سفر می کند و کلی دولتمردانش را تشویق می کند.  در حالی که هیچگونه رای گیری در عربستان برای مدیرانش وجود ندارد. اصلا گرفتیم با نامه نگاری به آقای ترامپ  و رای کم در داخل، مستر پرزیدنت آمریکا به ایران حمله بکند و مثل سوریه چند نقطه را بمباران کند. باز چه سودی حتی به مردمی که در ایران مخالف نظام هستند می رسد؟ جنگ جدیدی در خاورمیانه شکل می گیرد  وسالها نا امنی جدیدی در این منطقه که ایران هم جزو آنها خواهد شد در میگیرد. این بهتر است یا رای فراوان دادن به یک کاندیدا و دور کردن خطر این درگیری ها. باز هم تکرار میکنم رای ندادن چه سودی برای مردمی که در ایران هستند خواهند داشت. من حتی به کسانی که باحکومت ایران مخالفت صد در صدی دارند و در خارج ایران هستند و تشویق به تحریم می کنند و این تبعات تحریم را می دانند توصیه میکنم زندگی بهتر خودشان را داشته باشند و مردم ایران را قربانی این آرزوهای خود نکنند. همچنان که اکثریت نیروهای نخبه و مسئولیت پذیر و ایران دوست خارج از کشور هم شجاعانه این خطرات را درک می کنند و حتی در صورت مخالفت با حکومت ایران ، مردم را دعوت به رای دادن در هر صورت و در هر شکلی می کنند.

 این حرف ها در آستانه هر انتخاباتی تکرار می شود. باید همه از این دور باطل بیرون بیاییم. واقع بین باشیم و مردم ایران و منافع آنان را اولویت بدهیم.  بلوغ سیاسی در این است که نخبگان اجازه ندهند مردم کشورشان از یک سوراخ چند بار گزیده شوند. رای ندادن بازی با سرنوشت مردم است.