تاریخ:
یاسر آسانی علت اخراجش در دیدار استقلال و استقلال خوزستان را توضیح داد 
درس صد و پانزده
دولت‌ها و كمك به منسوخ شدن برخي سنت‌ها در جامعه
روزنامه آفرینش نوشت:
يكي از سوالاتي كه در مصاحبه‌هاي كليشه‌اي و تكراري نزديك به ايام انتخابات، همواره به گوشمان مي‌خورد، اين پرسش است كه از مسئول منتخب آينده چه انتظار و خواسته‌اي داريد؟ اين سوال را امروز از هر كدام از ايرانيان كه بپرسيم، جوابهاي مختلفي دريافت خواهيم كرد كه احتمالا با وجود همه تفاوتها، ساماندهي به مقوله اشتغال، تحريم‌ها، مشكلات معيشتي و اقتصادي و... جزو مشتركات ميان آنها خواهد بود.
اما در اين ميان، مسائل فرعي‌تري نيز هستند كه شايد كسي به آنها چندان اشاره‌اي نكند، اما در زمره امور فرهنگ‌ساز و جزء مطالبه‌هاي قلبي عموم مردم به شمار مي‌روند. يكي از اين فرعيات بسيار مهم كه در كشور ما هنوز هم حتي در حد ابتدايي، معمول و جاافتاده نيست، فرهنگ عذرخواهي و عدم توجيه از سوي مسئولان مي‌باشد.
سنت عذرخواهي، اظهار تأسف واقعي، جسارت قبول اشتباه، اقدام به جبران، كنار كشيدن و تنبيه كردن خود بابت خطاي پيش آمده و... همانطور كه در روابط اجتماعي حائز اهميت مي‌باشد، در عرصه سياست هم جايگاه مهمي دارد.
با اين حال، اگر فهرستي از وقايع و حوادث تلخي كه در يك بازه زماني مشخص در كشورمان اتفاق افتاده تهيه كرده و نوع عكس‌العملها، جوابيه‌ها و پاسخهاي مسئولان را در قبال آن مورد بررسي آماري و تحليل‌گرانه قرار دهيم، احتمالا به نتايج جالب و معني‌داري خواهيم رسيد.
در چنددرصد اتفاقات تلخي كه مي‌افتد و به نوعي، اذهان عمومي را، متأثر و متأسف مي‌سازد، مسئولان مربوطه به جاي توجيه، فرافكني، بازكردن بند مسئوليت از گردن خود و افكندن آن بر گردن نهادها و مسئولان ديگر، به گونه شفاف، بابت عدم توجه به مواردي كه منجر به وقوع حادثه شده، اقدام به عذرخواهي از عموم، قول جبران و در صورت لزوم، استعفا از سِمت خود نموده‌اند؟ متن بسياري از جوابيه‌ها و واكنش‌هاي دستگاههاي مختلف درخصوص وقايع و حوادث رخ داده را كه مرور مي‌كنيم، با ادبياتي مواجه مي‌شويم كه نه‌تنها حاكي از پوزش و اظهار تأسف به دليل عدم آينده‌نگري آنها نيست، بلكه به وضوح، مسئوليت اتفاق را به دلايل مختلف، متوجه ساير مسئولان و دستگاهها كرده و خود را از مقصر بودن در آن حادثه، مبرّا دانسته‌اند.
لذا، يكي از انتظارات مهم اجتماعي از دولت، اتخاذ روشي از سوي رييس جمهور و كابينه وي مي‌باشد كه با گفتار و عملكرد خود، به رواج فرهنگهاي منسوخ و فراموش‌‍شده‌اي همچون عذرخواهي بابت خطاها از سوي دست‌اندركاران نهادهاي مختلف، كمك كنند.
نه اينكه، برعكس، به گونه‌اي عمل نمايند كه ميزان غربت اين نوع رسوم پسنديده، بيشتر و بيشتر شود، تا جايي كه اگر روزگاري، مسئولي بابت خطا و اشتباهي، اقدام به استعفا كرد، قابل تصور و باور نباشد و تأثير مثبتي را كه بايد بر افكار عموم بر جا بگذارد، نداشته باشد.
يكي از سوالاتي كه در مصاحبه‌هاي كليشه‌اي و تكراري نزديك به ايام انتخابات، همواره به گوشمان مي‌خورد، اين پرسش است كه از مسئول منتخب آينده چه انتظار و خواسته‌اي داريد؟ اين سوال را امروز از هر كدام از ايرانيان كه بپرسيم، جوابهاي مختلفي دريافت خواهيم كرد كه احتمالا با وجود همه تفاوتها، ساماندهي به مقوله اشتغال، تحريم‌ها، مشكلات معيشتي و اقتصادي و... جزو مشتركات ميان آنها خواهد بود.
اما در اين ميان، مسائل فرعي‌تري نيز هستند كه شايد كسي به آنها چندان اشاره‌اي نكند، اما در زمره امور فرهنگ‌ساز و جزء مطالبه‌هاي قلبي عموم مردم به شمار مي‌روند. يكي از اين فرعيات بسيار مهم كه در كشور ما هنوز هم حتي در حد ابتدايي، معمول و جاافتاده نيست، فرهنگ عذرخواهي و عدم توجيه از سوي مسئولان مي‌باشد.
سنت عذرخواهي، اظهار تأسف واقعي، جسارت قبول اشتباه، اقدام به جبران، كنار كشيدن و تنبيه كردن خود بابت خطاي پيش آمده و... همانطور كه در روابط اجتماعي حائز اهميت مي‌باشد، در عرصه سياست هم جايگاه مهمي دارد.
با اين حال، اگر فهرستي از وقايع و حوادث تلخي كه در يك بازه زماني مشخص در كشورمان اتفاق افتاده تهيه كرده و نوع عكس‌العملها، جوابيه‌ها و پاسخهاي مسئولان را در قبال آن مورد بررسي آماري و تحليل‌گرانه قرار دهيم، احتمالا به نتايج جالب و معني‌داري خواهيم رسيد.
در چنددرصد اتفاقات تلخي كه مي‌افتد و به نوعي، اذهان عمومي را، متأثر و متأسف مي‌سازد، مسئولان مربوطه به جاي توجيه، فرافكني، بازكردن بند مسئوليت از گردن خود و افكندن آن بر گردن نهادها و مسئولان ديگر، به گونه شفاف، بابت عدم توجه به مواردي كه منجر به وقوع حادثه شده، اقدام به عذرخواهي از عموم، قول جبران و در صورت لزوم، استعفا از سِمت خود نموده‌اند؟ متن بسياري از جوابيه‌ها و واكنش‌هاي دستگاههاي مختلف درخصوص وقايع و حوادث رخ داده را كه مرور مي‌كنيم، با ادبياتي مواجه مي‌شويم كه نه‌تنها حاكي از پوزش و اظهار تأسف به دليل عدم آينده‌نگري آنها نيست، بلكه به وضوح، مسئوليت اتفاق را به دلايل مختلف، متوجه ساير مسئولان و دستگاهها كرده و خود را از مقصر بودن در آن حادثه، مبرّا دانسته‌اند.
لذا، يكي از انتظارات مهم اجتماعي از دولت، اتخاذ روشي از سوي رييس جمهور و كابينه وي مي‌باشد كه با گفتار و عملكرد خود، به رواج فرهنگهاي منسوخ و فراموش‌‍شده‌اي همچون عذرخواهي بابت خطاها از سوي دست‌اندركاران نهادهاي مختلف، كمك كنند.
نه اينكه، برعكس، به گونه‌اي عمل نمايند كه ميزان غربت اين نوع رسوم پسنديده، بيشتر و بيشتر شود، تا جايي كه اگر روزگاري، مسئولي بابت خطا و اشتباهي، اقدام به استعفا كرد، قابل تصور و باور نباشد و تأثير مثبتي را كه بايد بر افكار عموم بر جا بگذارد، نداشته باشد.
لینک کوتاه: کپی لینک
ورود سامانه بارشی جدید در جنوب/ سرمای محسوس در شمال و شرق کشور دارندگان بلندمدت بیت‌کوین در ضرر ماندند چرا بارندگی بحران آب ایران را حل نمی‌کند؟ حقیقت تلخ ذخایر آبی کشور خاموش‌ترین فریاد کمک؛ چگونه نشانه‌های خطر خودکشی را در اطرافیان تشخیص دهیم؟ پذیرش غنی سازی ایران؛ کلید توافق تهران و ترامپ دولت عراق جلوی پرواز تیم ملی را گرفت وال‌استریت ژورنال: آمریکا هواپیماهای خود را از بریتانیا به آلمان برد ؛ پس از دریافت تهدیدی مرتبط با ایران وال استریت ژورنال: آمریکا از ترس ایران سوخت رسان هایش را از انگلیس خارج کرد نحوه دریافت نوبت اینترنتی سازمان وظیفه عمومی؛ از کجا و چگونه؟ شرط داشتن موبایل در مدارس چیست؟ دارو گران، بیماران در بن‌بست «صرفه‌جویی دارویی» / موج بستری بیماران روانپزشکی در راه است پزشکیان: تحریم، تهدید و ترور دانشمندان از جلوه‌های آپارتاید علمی است سخنگوی دولت درباره گواهینامه موتور برای زنان : موانع قانونی برطرف شده ؛ دولت امیدوار به رفع مشکل همکاری «دستگاه‌های مربوطه» است نامه حقوقدان ایرانی به استیضاح کنندگان وزیر جنگ آمریکا جریمه پرمصرف‌ها با تعرفه پلکانی/ قبض آب چه کسانی گران‌تر می‌شود؟