اندر حکایت «داعش»

بنی آدم اعدای یکدیگرند
گواهش همین کُشت و کشتارها
که در آفرینش اگر همگِلند
یکی گل شده دیگری خارها
چو عضوی به درد آورد روزگار
بتازند بر وی چونان هارها
دگر عضوها جای دلبستگی
حریصند در خون دلدارها
کشندش به دندان وحشی گری
کُنندش به یک آن لت و پارها
ببافند از رشته موی هم
طنابی برای گَلِ دارها
زمین و زمان را به آتش کشند
شده زندگی بازی نارها
طمع مایه این همه فتنه است
نه یک یا دو تن، بلکه بسیارها
شده کور چشم و دل آدمی
ز برقی که دارند دینارها!
چه راحت زند ریشه دیگری
چو آرد به کف رشته کارها
«کلیدر» شده مدفن «خان عمو»
زیادند چون مثل «بندارها»
خبرهای دنیا جنایی شده
دهد بوی خون بخش اخبارها
به جای برنج و نخود محتکر
کنون بمب کرده به انبارها
شود لحظه در لحظه اوضاع وخیم
دریغا به پار و به پیرارها
ببین پای وجدان قلم می شود
چه دیگر نویسند خودکارها؟
چراغ شعف مرده و زین سبب
شده داغ، بازار سیگارها
کنون «مرغ آمین» نیما کجاست؟
که دنیا شده محفل مارها
چه بی یاور و خسته و بی کسیم
چه آمد خدایا سرِ یارها؟
تو کز محنت دیگران بی غمی
نداری به درد کسان کارها
نشاید که نامت نهند آدمی
همی گویم و گفته ام بارها...!