تضعیف شورای قانونی و فیلم‎هایی که پشتوانه‎ای ندارند

عصرایران - پس از آن که وزیر ارشاد در گفت و گو با رسانه ها مجوز دادن به فیلم سینمایی «50 کیلو آلبالو» را اشتباه خواند، روند مجوز دادن به آثار سینمایی با اما و اگرهایی مواجه شده است.

تاکید وزیر ارشاد به اشتباه در مجوز دادن به یک اثر سینمایی که پیش از آن توسط شورای قانونی منصوب شده مجوز نمایش گرفته و مدتها از اکرانش می گذرد، باعث شده تا حساسیت ها به عملکرد این شورا و اعضایش بیشتر شود. حتی شنیده شد دستورعلی جنتی مبنی بر بازبینی برخی آثار باعث شده تا نسخه ی یکی از فیلم هایی که در اکران به سر می برد از تمام سینماها جمع آوری شده و پس از حذف بخش های مدنظر که در بازبینی مطرح شده بود نسخه فیلم به سینماها بازگردد.


این رفتار عجیب وزیر ارشاد که باعث تضعیف شورای قانونی منصوب شده می شود باعث بروز نگرانی هایی در بین سینماگران شده است. به نظر می رسد بی اعتمادی وزیر به شورای قانونی که مجوز نمایش صادر می کند باعث شده تا پای نگاه های سلیقه ای به دیدن فیلم ها باز شود و این نکته فیلم هایی که درخواست نمایش دارند را با جرح و تعدیل های فراوان روبرو می کند.

سازمان سینمایی در این میان به عنوان متولی سینما در کشورمان نیز در این مورد سکوت کرده و واکنش خاصی نداشته است. سینماگرانی که در شرایط سخت اقتصادی با جذب حامی و پیدا کردن تهیه کننده فیلم های خود را می سازند و بخش فعال خصوصی بیشترین ضربه را در این مسیر مبهم می خورند.

یک بار برای همیشه باید این باور ایجاد شود سینماگرانی که سالها در این کشور فعالیت کرده اند و فیلم ساخته اند، بیشتر از مدیران دولتی که پشت میزهایشان نشسته اند شناخت نسبت به محدودیت ها و خط قرمزها دارند و آنها به خوبی می دانند حتی در تک تک پلان هایی که فیلمبرداری می کنند چگونه عمل کنند تا فیلمشان شامل برخوردهایی چون توقیف و ممیزی بیش از حد نشود. اگر هم در سال های گذشته آثاری توقیف شده اند غالبا تجربه نشان داده که حساسیت ها نسبت به آن اثر پس از مدتی به حداقل رسیده است. برای مثال فیلمی مانند «به رنگ ارغوان» حاتمی کیا در حالی که کامل توقیف شده بود پس از گذشت چند سال به اکران عمومی گسترده در آمد و به نقطه ای رسید که اکنون در ایام تعطیلات از تلویزیون نیز پخش می شود.

بی شک برخوردهای این چنینی  سینماگران را دلسرد می کند و آنها از وزیر ارشاد توقع دارند شورای قانونی را تضعیف نکند و آنها را در موقعیتی قرار ندهد که خروجی اش چیزی جز حساسیت های بیش از حد و سلیقه ای باشد. وقتی فیلمنامه ای مجوز ساخت گرفته است، فیلمش ساخته شده و حتی پروانه نمایش اخذ کرده است، پس از گذشت مدتی از اکران جمع آوری نسخه فیلم و سانسور مجدد چه پیامی برای سینماگران می تواند داشته باشد؟

فیلم هایی که مجوز قانونی گرفته اند نیاز به پشتوانه ای در اکران عمومی دارند که مسئولیت مستقیم آن برعهده نهادی است که مجوز نمایشش را صادر کرده است. این پشتوانه سالهاست از سینماگران دریغ شده و باید یک بازنگری جدی و تصمیم اساسی از سوی متولیان فرهنگی در این زمینه گرفته شود.