عصر ایران - اگر چه بایرن مونیخ در مصاف با چلسی سرانجام با گل دیرهنگام خاوی مارتینز پیروز شد ولی تیزبینان و نکتهسنجان دیشب بوضوح دیدند که بایرن گواردیولا هنوز فاصله زیادی با بایرن یوپ هاینکس دارد. پاسهای ریز و عرضی مونیخیها به یکدیگر، بویژه در وقت اضافی، دقیقاً یادآور تیکیتاکای گواردیولا در بارسلونا بود.
اینکه بایرن به گونه ای بازی کند که بازیکنان تیم حرف بتوانند جلوی محوطه جریمهشان قطار شوند، تکرار همان حملات بارسلونا با پاسهای عرضی مکرر در مواقع عقب افتادن از تیم حریف است.
چنین شیوه ای اگر به بن بست نرسیده بود، نه گواردیولا از بارسا می رفت و نه بارسلونا با چنان افت فاحشی مواجه می شد که سال قبل همه فوتبالدوستان جهان شاهد آن بودند.
گواردیولا برای اینکه نشان دهد که حضورش در بایرن مونیخ موثر و مثمرثمر بوده است، اولا بازی روان این تیم را تا حدی گرفتار پاسهای عرضی کرده است، ثانیاً تغییراتی نه چندان جالب همانند قرار دادن لام در پست هافبک دفاعی ایجاد کرده است؛ تمهیدی که از اواسط نیمه دوم، خود گواردیولا هم از آن صرفنظر کرد و مارتینز را به میدان آورد تا در پست هافبک دفاعی بازی کند و لام به دفاع راست رفت. افزایش تاثیرگذاری لام در دفاع راست، نشانه نادرستی تصمیم گواردیولا در استفاده از لام در خط میانی بود.
اگر چه بایرن مونیخ در مصاف با چلسی با گل دیرهنگام خاوی مارتینز پیروز شد، ولی باید دید گواردیولا در روزها و ماههای آینده از تیم سابق یوپ هاینکس چه تیمی درست میکند. هنوز زود است که درباره موفقیتهای بایرن گواردیولا خیلی خوشبین باشیم.
برای خواندن سایر خبرهای ورزشی کلیک کنید