پل شریدر: وقتی هیچ‌کس نمی‌خواهد در فیلمت بازی کند، خودت بازیگران را با هوش مصنوعی بساز!

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از ورلد آو ریل، داستان «سه اسلحه در سپیده‌دم» در منطقه ساوث‌سنترال لس‌آنجلس می‌گذرد و درباره سه برادر سیاه‌پوست است؛ یک پلیس فاسد، یک قاتل زنجیره‌ای و یک قاچاقچی مواد مخدر که از یکدیگر متنفرند.

فوکوا که تهیه‌کننده فیلم نیز بود، فیلمنامه را به نتفلیکس فروخت و می‌خواست شریدر خودش فیلم را کارگردانی کند. مشکل اینجا بود که شریدر نگران بود اگر فیلمی درباره سه آمریکایی آفریقایی‌تبار را که در محله‌ای عمدتاً سیاه‌پوست مرتکب جرم می‌شوند کارگردانی کند، به «تصاحب فرهنگی» متهم شود.

شریدر تصور کرد با تصمیم به کارگردانی مشترک فیلم با یک فیلمساز سیاه‌پوست که نامش اعلام نشده، این مشکل را حل کرده است. اما ماجرا به همین‌جا ختم نشد. شریدر چند روز پیش اعلام کرد که فوکوا دیگر در این پروژه حضور ندارد و نکته عجیب‌تر اینکه قرار است فیلم حالا با استفاده از هوش مصنوعی مولد ساخته شود.

شریدر قصد دارد به جای بازیگران شناخته‌شده، تمام فیلم را با «نمونه‌های انسانی تولیدشده با هوش مصنوعی» پر کند. او در گفت‌وگو درباره مقاومت هالیوود در برابر هوش مصنوعی مولد گفته بود: «این شغل‌ها دیگر از بین رفته‌اند، عزیزم. هرچقدر می‌خواهی فریاد بزن "هوش مصنوعی را متوقف کنید"، اما نمی‌توانی جلویش را بگیری.»

حالا شریدر توضیح داده چرا تصمیم گرفته فیلم جنایی خود درباره شخصیت‌های سیاه‌پوست را به یک فیلم کاملاً ساخته‌شده با هوش مصنوعی تبدیل کند. او به نشریه پلی لیست گفته است که چون همه بازیگران سیاه‌پوستی که فیلمنامه را برایشان فرستاده بودند، از بازی در نسخه اولیه خودداری کردند، تنها راه باقی‌مانده این بود که فیلم را بدون آنها بسازند.

شریدر گفت: «فیلمنامه را برای بازیگران فرستادیم، اما هیچ بازیگر سیاه‌پوستی نمی‌خواست در فیلمی بازی کند که در آن هیچ شخصیت سیاه‌پوست خوبی وجود ندارد. به همین دلیل پروژه تقریباً متوقف شد. اما بعد هوش مصنوعی از راه رسید و دیگر به بازیگران سیاه‌پوست نیاز نداشتم... خودمان آنها را می‌سازیم!»

از نگاه شریدر، هوش مصنوعی راه‌حل یک مشکل عجیب و عملی در روند ساخت فیلم است: چرا اصلاً شخصیت‌های سیاه‌پوست را خودمان خلق نکنیم؟ دیگر خبری از فراخوان بازیگری، ایجنت‌ها، بازیگرانی که نقش‌ها را رد کنند یا اتهام تصاحب فرهنگی نیست؛ و ظاهراً دیگر لازم نیست برای کسی توضیح داده شود که این شخصیت‌ها انسان‌های خیالی هستند، نه یک گروه جمعیتی واقعی.

این شاید به تعبیر نویسنده، راه‌حل ایده‌آل هالیوودی باشد: وقتی هیچ‌کس نمی‌خواهد در فیلمت بازی کند، خودت بازیگران را بساز!

شریدر در واقع از نگرانی درباره «تصاحب فرهنگ سیاه‌پوستان» به سمت تصاحب دیجیتالی خودِ شخصیت‌های سیاه‌پوست رفته است.