وضعیت سلامتی و مشکلات درمان ابراهیم تهامی پیشکسوت فوتبال ایران

به گزارش ایرنا، اواخر اسفندماه ۱۴۰۴ بود که خبری ناگوار از استان خوزستان مخابره شد؛ آن‌هم در بحبوحه جنگ و در شرایطی که کشور روزهای عجیبی را پشت سر می‌گذاشت. خبر این بود: «ابراهیم تهامی در کما.» دلیلش هم دو سکته‌ی همزمانِ مغزی و قلبی بود تا یکی از بهترین بازیکنان تاریخ فوتبال خوزستان، روزهای متمادی در بیمارستان بماند؛ به این امید که بتواند بحران را پشت سر بگذارد. تهامی مثل زمانی که در قامت یک مهاجم تکنیکی، مدافعان حریف را دریبل می‌زد، این بار کما و دو سکته را نیز پشت سر گذاشت و حالا فقط نیاز به فیزیوتراپی دارد تا اندکی بهبود پیدا کند. در این میان اما همچنان بی‌مهری‌ها نسبت به او ادامه دارد؛ تهامی که در پرداخت هزینه‌های فیزیوتراپی مستأصل مانده، امیدوار به کمک‌هایی است که وعده‌اش را به او داده‌اند. امیر قلعه‌نویی یکی‌ از آن‌هاست؛ سرمربی تیم ملی که می‌کوشد تا شاید بتواند بخشی از هزینه‌های درمان تهامی را بپردازد.

با تهامی، در حالی که شرایط مساعدی برای مصاحبه نداشت، چند دقیقه‌ای گپ زدیم. به لحاظ اخلاقی، شاید درست نبود که دردِ دل‌های او را منتشر کنیم، اما به خواست خودش حرف‌های او را در قالب مصاحبه نوشتیم. شاید که صدای او باشیم و این گفت‌وگو بتواند بخشی از مشکلاتش را حل کند.

شنیدم که خدا را شکر شرایط تو رو به بهبود است. چه خبر از مراحل درمان‌ات؟

واقعیتش ۱۵ تا ۲۰ روز است که فیزیوتراپی نرفته‌ام.

چرا؟ مشکلی پیش آمده؟

به خاطر مسائلی که خودت در جریان‌شان هستی.

مسائل مالی؟ مگر مرتفع نشد؟

خیلی نه. مانده‌ام تا پولی بگیرم و شنبه یا یکشنبه درمان را دوباره آغاز کنم.

هر روز فیزیوتراپی چقدر هزینه دارد؟

باید پول رفت و برگشت داشته باشم تا از آبادان به اهواز بروم. با ایاب و ذهاب، هر بار فیزیوتراپی ۵ تا ۶ میلیون خرج دارد.

تا چه زمانی باید به فیزیوتراپی بروی؟

تا وقتی خوب شوم، باید بروم.

پزشکان نگفته‌اند حدودا چند جلسه؟

حداقل دو سه ماه دیگر باید بروم. هر روز، به جز جمعه‌ها.

بعد از اولین خبری منتشر کردیم که همراه با تصاویر تو در بیمارستان بود، خیلی‌ها برای کمک به درمان‌ات پیشقدم شدند. آیا اتفاقی برای تو نیفتاد؟

کسی پیگیر وضعیت من نشد. نه فدراسیون فوتبال و نه بازیکنان تیم ملی. هیچکس؛ هیچکس (اینجا آهی می‌کشد و صحبت‌اش را قطع می‌کند )

بازیکنانی که زمانی کنارشان بازی می‌کردی هم سراغی از تو نگرفتند؟

به‌جز چند تا از آن‌ها، کسی احوالم را هم نپرسید. حتی همدوره‌ای‌هایم در استقلال اهواز و تیم ۹۸. فقط شهرام عطارزاده، قمر و دکتر بنی‌تمیم پیگیر کارهایم هستند. اگر این‌ها نبودند، ۱۰۰ بار دیگر سکته می‌زدم.

حالا که بحث باز شد، شنیدیم که امیر قلعه‌نویی وعده‌هایی به تو داده. درست است؟

قلعه‌نویی یک قولی به من داده و فکر می‌کنم که انجام می‌دهد. او گفت نگران نباش؛ کمک‌ات می‌کنم.

نگفت چه زمانی؟

دیگر هر وقت توانست کمک می‌کند. من که نمی‌توانم به زور بگویم کمک کن.

یادم می‌آید زمانی به خاطر هواداران خوزستانی، از پیشنهادهای مالی پُرطمطراق گذشتی و در استقلال اهواز ماندی. آیا انتظاری از آن هواداران داشتی که برآورده نشده؟

از آن‌ها توقع داشتم اما تا حالا کاری برای من نکرده‌اند. من به عشق تماشاگران بازی کردم که آن‌ها خوشحال شوند. نمی‌دانم مقصر بودم یا نه؛ فقط تا توانستم سعی کردم تماشاگران را خوشحال به خانه بفرستم.

آن عشق به هوادار، اما برای تو نان و آب نشد. پشیمان نیستی؟

دیگر گذشته است. شاید اگر به عقب برگردم و در آن شرایط قرار بگیرم، باز هم در استقلال اهواز بمانم و به پیشنهادهای میلیونی پشت کنم. فقط یک حرف دارم.

بگو...

من سال‌ها در استان خوزستان بازی کردم و اینجا را ترک نکردم. شاید باورتان نشود، اما هیأت فوتبال به من زنگ نزده که حالم را بپرسد!

اما خدا را شکر با تمام این بی‌مهری‌ها، بحران را گذراندی..

بحران را پشت سر گذاشتم، اما باید خوب شوم دیگر. هم از نظر روحی و هم جسمی. یک مقدار مشکل دارم.

در صورت ادامه درمان، آیا می‌توانی شرایط قبل را داشته باشی؟

نه نمی‌توانم. همین الان پاها و دستانم درد می‌کند. هم سکته مغزی زدم و هم قلبی. خیلی سخت است که دوباره همان آدم سابق شوم.

بگذریم؛ بازی‌های ایران در جام جهانی را دیدی؟

تا حدودی و معتقدم ایران خوب بازی کرد. به‌خصوص در بازی‌های دوم و سوم. حق تیم ملی نبود که حذف شود و لیاقتش را داشت به مرحله حذفی صعود کند. ولی خب، فوتبال همین است.

حرف خاصی مانده....

سلام برسانید به دوستان و تشکر از شما که برخلاف خیلی‌ها، ابراهیم تهامی را فراموش نکرده‌اید.