عصرایران- فرود مریخنورد Curiosity در سال ۲۰۱۲ یکی از پیچیدهترین عملیاتهای تاریخ اکتشافات فضایی بود؛ هفت دقیقهای که همهچیز به عملکرد خودکار فضاپیما وابسته بود.
فرود آوردن یک فضاپیما روی مریخ هیچگاه کار سادهای نبوده است، اما مأموریت Curiosity استانداردهای تازهای در این زمینه تعریف کرد. این مریخنورد بهقدری بزرگ و سنگین بود که دیگر نمیشد مانند مأموریتهای پیشین از کیسههای هوا برای فرود استفاده کرد. به همین دلیل، مهندسان ناسا سامانهای کاملاً جدید به نام Sky Crane را طراحی کردند؛ روشی که تا آن زمان هرگز در سیارهای دیگر به کار گرفته نشده بود.
ورود Curiosity به جو مریخ با سرعتی بسیار بالا آغاز شد. در چند دقیقه بعد، سپر حرارتی، چتر نجات فراصوت، سامانه فرود و در نهایت جرثقیل هوایی باید دقیقاً طبق برنامه عمل میکردند. در آخرین مرحله، سکوی فرود با استفاده از موتورهای خود در ارتفاعی نزدیک به سطح مریخ شناور ماند و مریخنورد را با چند کابل بهآرامی روی زمین قرار داد. پس از تماس با سطح، کابلها جدا شدند و سکوی فرود از محل دور شد.
به دلیل فاصله زیاد زمین و مریخ، ارسال هر پیام بین دو سیاره چندین دقیقه زمان میبرد. بنابراین، زمانی که Curiosity وارد جو مریخ شد، دیگر هیچ راهی برای هدایت آن از زمین وجود نداشت. همه مراحل فرود باید بهصورت کاملاً خودکار انجام میشد و مهندسان ناسا تنها میتوانستند منتظر دریافت سیگنال موفقیت یا شکست باشند. به همین دلیل، ناسا این مرحله را «هفت دقیقه وحشت» نامید.
فرود موفق Curiosity در اوت ۲۰۱۲ آغازگر یکی از موفقترین مأموریتهای تاریخ ناسا بود. این مریخنورد تاکنون شواهد ارزشمندی از وجود رودخانهها، دریاچههای باستانی و محیطی که میلیاردها سال پیش میتوانست برای حیات میکروبی مناسب باشد، جمعآوری کرده است. همچنین دادههای آن نقش مهمی در برنامهریزی مأموریتهای آینده، از جمله بازگشت انسان به ماه و سفرهای احتمالی به مریخ، داشته است.
بیش از یک دهه پس از فرود، Curiosity همچنان به فعالیت علمی خود ادامه میدهد و هر روز اطلاعات تازهای از سیاره سرخ به زمین ارسال میکند.