قصه‌های زخم و نمک/ آقای چمران! شما کوتاه بیایید!

البته که گاهی از برخی اظهارنظرهای آقای مهدی چمران مانند تعداد زیادی از مقامات در مورد مسائل مختلف مغزم درد گرفته که موضوعی کاملاً طبیعی در این کشور است اما وقتی خبر ثبت‌نام ایشان در انتخابات جدید شورای شهر تهران را خواندم به این فکر کردم که در 84 سالگی چرا این بار سنگین مسئولیت را زمین نمی‌گذارد؟

من هیچ مشکل شخصی با مهندس مهدی چمران ندارم. نه از او صندلی و صله‌ای خواسته‌ام که نداده باشد و کینه‌ای جمع کرده باشم، نه در تهران ملک و زمینی دارم که در نتیجه تصمیمات ایشان خسارت دیده باشد، حتی همدیگر را از فاصله چند متری هم ندیده‌ایم. یعنی نه فقط عنادی در کار نیست که نسبت به برادر بزرگ ایشان شهید مصطفی چمران ارادت قلبی دارم و عکسی از ایشان مثل یک قهرمان وطن در آلبوم قدیمی خانوادگی‌مان موجود است.
البته که گاهی از برخی اظهارنظرهای آقای مهدی چمران مانند تعداد زیادی از مقامات در مورد مسائل مختلف مغزم درد گرفته که موضوعی کاملاً طبیعی در این کشور است اما وقتی خبر ثبت‌نام ایشان در انتخابات جدید شورای شهر تهران را خواندم به این فکر کردم که در 84 سالگی چرا این بار سنگین مسئولیت را زمین نمی‌گذارد؟
آقای چمران!
84 سالگی سن خوبی برای آرامش خود و خانواده است. وقت بیشتری را به سه فرزندتان اختصاص بدهید. بنشینید کنار نوه‌هایتان، با آنها بازی کنید. باور کنید هم آنها لذت می‌برند هم میلیون‌ها ایرانی و تهرانی!
84 سالگی سن خوبی برای نوشتن خاطرات است. شما در زندگی راه درازی آمده‌اید، از پردیس هنرهای زیبا تا ستاد جنگ‌های نامنظم، از چند دوره شورای شهر تهران تا بنیاد حفظ آثار و ارزش های دفاع مقدس ... تجربیاتتان را در این سن و سال بنویسید شاید به درد کسی خورد.
اگر در 84 سالگی باز انتخاب شوید و باز رئیس شورای شهر شوید در پایان دوره‌تان 88 ساله می‌شوید، فکر می‌کنید برای مسئولیت سنگینی که در قبال میلیون‌ها تهرانی دارید جسم‌تان اندازه کافی تاب و توان دارد؟ شما دانشگاهی هستید، کتاب خوانده‌اید و بعید است ندانید که در این سن و سال مغز، ظرفیت روانی، تاب‌آوری بدن و ... افت می‌کند.
در 84 سالگی به عنوان فردی که کار فرهنگی کرده‌اید، فکر نمی‌کنید بخشی از این خشم و ناامیدی جوان‌ها و عطش تمام‌نشدنی برای مهاجرت و رفتن از این کشور ریشه در همین اخلاق بزرگوارانی چون شما دارد که نه تنها مسندها را رها نمی‌کنید بلکه کماکان شیخ قبیله می‌مانید و برای جهان و آخرت میلیون‌ها جوان و نوجوان که در دنیای متفاوتی سیر می کنند تصمیم می‌گیرید؟
می‌دانم که احتمالاً موقع خواندن این چند خط فکر می‌کنید «وقتی دهها نفر حتی مُسن‌تر از من دارند خدمت می‌کنند چرا روی من زوم کرده‌اید و سراغ آنها نمی‌روید؟!» دلیلش را هم من می‌دانم، هم شما و هم خواننده‌ها. اما دستکم شما یک نفر کوتاه بیایید، باور کنید یک خداحافظی محترم با صادر کردن یک بیانیه، احترام بیشتری برای شما ایجاد می‌کند تا این اصرار بر ادامه دادن!
می‌دانم که از این نوشتار خوشتان نمی‌آید، اما باور کنید اگر کاری بلد بودید در این 84 سال انجام داده‌اید، برای همه زحماتتان سپاسگزاریم، شما مدیون کسی نیستید، کسی هم از شما توقع معجزه‌ای ندارد. با توجه به شیوه فیلترگذاری برای ترفیع و پست گرفتن در این کشور می‌دانم ممکن است بعد از شما جوان‌هایی به شورای شهر بیایند که بگوییم «صد رحمت به مهندس مهدی چمران!» ولی شما کوتاه بیایید!
پانویس: می‌دانم که ممکن است خوانندگانی بگویند الان کشور مشکلات بسیار بزرگتری دارد و این موضوع دغدغه ما نیست اما این را هم می‌دانم که مشکلات بزرگ، محصول رفتارهای کوچک و تکرارشونده‌اند. یکی از این مشکلات هم رها نکردن میز و صندلی تحت هیچ شرایطی است.