فیلم«سامورایی»؛ آلن دلون در نقش قاتل خونسرد/ قصه یک خیانت

پیرنگ قصه فیلم

جف کاستلو با بازی آلن دلون نقش آدم کشی را بازی می کند که وقتی در یک کلوپ شبانه دست به قتلی می زند به خاطر همان پوشش مخصوصش توسط چند شاهد دیده می شود اما سربازرس فیلم با بازی فرانسوا پریه برای ثابت کردن این که مرد بارانی پوش کلاه به سر همان جف کاستلو است باید مسیری پر دست انداز را بپیماید و در این بین نوعی رابطه عاطفی بین جف کاستلو و پیانو نواز کلوپ با بازی کتی روزیه شکل می گیرد. که به طرز اعجاب آوری مهم ترین نقطه عطف داستان را رقم می زند.

چرا سینمای ملویل مهم است؟

ژان پیر ملویل

ژان پیر ملویل را پدرخوانده ی معنوی موج نوی سینمای فرانسه خوانده اند. اگر سینما دوستان نسل های مختلف سینمای فرانسه را با نام های بزرگانی چون فرانسوا تروفو، کلود شابرول و ژان لوک گدار می شناسند این ها همه به نوعی وام دار سینمای کم گو، ایجاز گونه و هستی شناسانه ملویل هستند. ملویل با استادی تمام نشان داد همیشه جزییات مهم هستند و دیالوگ ها هر چه کمتر بهتر. قهرمانان فیلم هایش اساسا کم گو و منزوی هستند و شاید برای همین است که او را یکی از بهترین راویان تنهایی انسان مدرن خوانده اند.

برخورد منتقدان

در سال 1967، مجله« ورایتی» فیلم را یک شاهکار کنجکاوی برانگیز را نامید و توضیح داد که در این فیلم آن قدر همه چیز جدی و رسمی است که اساسا هم ذات پنداری با شخصیت های داستان و درگیر تعلیق قصه شدن برای تماشاچی غیر ممکن است.

آلن دلون

وینسنت کانبی از روزنامه نیویورک تایمز فیلم را «بی نقص» خواند . راجر ایبرت منتقد مشهور آمریکایی هم فیلم از 4 ستاره ممکن 4 ستاره به این فیلم داد و نوشت:« ملویل مانند یک نقاش یا یک موسیقیدان چیره دست تنها با چند حرکت ظریف یک شاهکار خلق می کند. محال است فیلم را ببینید و اسیر جادوی ملویل نشوید. رنگ های سرد فیلم که عموما طوسی و آبی هستند نیمی از معنای فیلم و دنیای ترسناک آن را روایت و حس آن را منتقل می کنند و بیشتر حرکات بازیگران داستان را جلو می برد تا دیالوگ ها.»