اثر ارزشمند معماری به سبک گوتیک؛ یک دیوار کاذب روی تپه! (+تصاویر)

معماری گوتیک سبکی از معماری اروپای قرون وسطی است که از حدود قرن ۱۲ تا قرن ۱۵ میلادی رواج داشت و از دل معماری رمانسک بیرون آمد. این سبک در ابتدا در فرانسه شکل گرفت و سپس در سراسر اروپا گسترش یافت.

ویژگی‌های اصلی معماری گوتیک:

قوس تیز یا نوک‌دار 
بر خلاف قوس‌های نیم‌دایره‌ی رمانسک، قوس‌های گوتیک به سمت بالا کشیده و نوک‌دار هستند؛ این فرم باعث می‌شود نیرو بهتر پخش شود و ساختمان بتواند بلندتر ساخته شود.

طاق‌بندی متقاطع 
این نوع سقف با استفاده از رگه‌های سنگی تقویت‌شده ساخته می‌شود و هم سبک‌تر است، هم محکم‌تر.

پشتیبان‌های پره‌ای
ستون‌ها یا پشت‌بندهایی در بیرون ساختمان که وزن سقف و دیوارها را منتقل می‌کنند؛ به همین دلیل، دیوارها می‌توانند نازک‌تر و دارای پنجره‌های بزرگ باشند.

پنجره‌های بزرگ با شیشه‌های رنگی 
نور از میان این شیشه‌ها عبور می‌کند و فضای درون کلیسا را روحانی و اسرارآمیز می‌سازد. این نور نماد حضور الهی بود.

ارتفاع و شکوه عمودی
همه‌چیز در معماری گوتیک به سمت بالا کشیده می‌شود — از ستون‌ها تا مناره‌ها — تا نگاه و ذهن بیننده به آسمان، یعنی به سوی خدا، هدایت شود.

تزئینات فراوان و ظریف
پر از مجسمه‌های سنگی، طرح‌های گیاهی، حیوانات خیالی و صحنه‌های مذهبی است که هم زیبایی دارد و هم جنبه‌ی آموزشی برای مردم آن دوران.