.png "عصر ایران")
۲۳ بهمن ۱۴۰۴
به روز شده در: ۲۳ بهمن ۱۴۰۴ - ۰۳:۳۰
عراقچی، در راهپیمایی ۲۲ بهمن: حمایت مردمی، رمز قدرت ایران در مذاکرات بینالمللی 
درس هجدهم
خط زرد آزادی؛ ماجرای مدل موی جنجالی مارادونا در بازگشت به آرژانتین
رگهی طلاییاش هنوز در باد میدرخشد، مثل پرتو کوتاهی از نافرمانی و یادآور اینکه بعضیها هرگز رام نمیشوند.
عصر ایران ؛ علی خیرآبادی - در ناپل، هنوز تصویرش روی دیوار مانده است؛ مردی با موهای پرپشت و چشمانی که برق میزدند. مارادونا.
در آن شهر، او فقط یک بازیکن نبود. خدا بود، مردی از خاکهای فقیر بوئنسآیرس که برای مردم جنوب ایتالیا معجزه کرد. وقتی توپ زیر پایش میچرخید، زندگی برای لحظهای روشنتر میشد.
اما هیچ خدایی جاودانه نمیماند. حتی مارادونا.
سالها بعد، پس از جام جهانی نود و چهار، او تنها ماند. دوپینگ، تبعید، سکوت. فریاد شادیاش در برابر یونان هنوز در گوشها بود، اما پشت آن فریاد، خستگی بود و زخم. گفتند فدراسیون به او خیانت کرد. گفتند قول داده بودند آزمایشش نکنند. گفتند که مارادونا بیش از حد حرف زده بود. شاید همهاش درست بود، شاید هم نه. اما او همیشه تاوان زبانش را میداد. جام جهانی را از دست داد و آرژانتین هم کاری از پیش نبرد.
پاییز 1995، بازگشت. لباس بوکا جونیورز را دوباره پوشید. همان پیراهنی که در آن نوجوانی کرده بود. همان تیمی که پدرش دوست داشت. زمین از فریاد مردم میلرزید. اما نگاهها روی چیزی دیگر قفل ماند: رگهای زرد در سمت راست موهایش.
یک خط باریک، اما آشکار. مثل زخمی که نمیخواهد پنهان شود. مارادونا چیزی نگفت. فقط بازی کرد. اما مردم میدانستند. گفتند آن رگه اعتراض است، نه مد. گفتند دانیل پاسارلا، مربی تیم ملی، دستور داده بود بازیکنا ن موهایشان را کوتاه کنند، مثل سربازها، بدون گوشواره، بدون تفاوت. مارادونا اما همیشه دشمن یکنواختی بود. او با توپ میرقصید، نه با فرمان. برای همین، رنگ زد. یک رگهی زرد، نشانهای از نافرمانی.
او بعدها گفت: «رگهی زرد را کشیدم چون پیراهن بوکا زرد دارد. اما پشتش چیزی بیشتر بود. اعتراض بود. مثل همیشه.»
بعضیها گفتند در "پونتا دل استه" تصمیم گرفت، جایی میان مزرعه و دریا. وقتی تنها تمرین میکرد، وقتی هنوز نمیدانست مردم دوباره او را میخواهند یا نه.
و وقتی بازگشت، آن رگهی طلایی روی موهایش موجی به راه انداخت. در کره، در بوئنوسآیرس، در بومبونرا. هزاران نفر با همان مدل آمدند. انگار همهشان میخواستند بخشی از سرکشی او باشند.
مارادونا شاید دیگر نمیتوانست مثل گذشته بدود، اما هنوز میتوانست معنا بسازد. حتی با یک رنگ مو. رگهی زرد او چیزی بیشتر از ظاهری تازه بود. نشانهای از روحی بود که تسلیم نمیشد، حتی وقتی تنش خسته و جهان علیهاش بود.
در آن روز، وقتی استادیوم بومبونرا زیر فریاد مردم لرزید، مارادونا دوباره زنده شد.
با توپ، با موهای زرد، با نگاهی که میگفت: «من هنوز اینجام.» همان مردی که همیشه در مرز میان سقوط و جاودانگی قدم میزد.
و شاید در همین مرز بود که او، بیآنکه بخواهد، افسانه شد.
رگهی طلاییاش هنوز در باد میدرخشد، مثل پرتو کوتاهی از نافرمانی و یادآور اینکه بعضیها هرگز رام نمیشوند.
لینک کوتاه: کپی لینک
کتاب بخوانید، عمرتان طولانیتر شود این بزرگترین شی متحرک ساخت بشر در جهان است چرا گاهی قبل از زنگ ساعت از خواب بیدار میشویم؟ این ۳۰ نفر حق ندارند در تهران رانندگی کنند! / 50 سال پیش پنتاگون ناو هواپیمابر دوم را برای «احتمال اعزام به خاورمیانه» آماده میکند پژوهشی تازه از ۵ تیپ خواب با پیامدهای متفاوت سلامت و سبک زندگی پرده برمیدارد محمد رضا گلزار: تراپیست دارم ادعای والاستریت ژورنال: آمادگی دومین ناو هواپیمابر آمریکا برای اعزام به غرب آسیا واکنش عراقچی به دروغ پردازیهای رسانه صهیونیستی: هیچکس اعدام نشده، دو هزار نفر هم عفو شده اند کتک کاری و درگیری فیزیکی شدید اعضای پارلمان ترکیه (فیلم) تیراندازی مرگبار در یک مدرسه در کانادا : ۱۰ کشته و ۲۵ مجروح امیر دبیریمهر: تهران و واشنگتن بهدنبال عدم تعرض متقابل هستند/ رضایت جامعه جلب نشود توافقها اهمیتی ندارند از "گفتن برای دیده شدن" تا "گفتن پس از تصمیم": تردد خودروهای منطقه آزاد ماکو در آذربایجان غربی آزاد شد لاریجانی: زمان دور بعدی مذاکرات هنوز مشخص نشده است ترامپ پس از پایان جلسه با نتانیاهو: اصرار دارم مذاکرات با ایران ادامه پیدا کند